เรื่องเรา

ช่วงนี้เขียนอะไรก็เกี่ยวกับตัวเองทั้งนั้นเลย อาจเป็นเพราะไม่อยากวุ่นวายเรื่องคนอื่นให้เปลือองสมอง เช่น เรื่องการเมือง เรื่องสังคม เรื่องการศึกษา(อย่าให้บ่นเลย หึๆ)
ตอนนี้ขออยู่กับเรื่องตัวเองเงียบๆ แล้วก็ส่งต่อความรู้สึกต่างๆมาทางบล็อก เราถือว่าบ่นทางนี้ เป็นการสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นน้อยที่สุด เพราะใครไม่อยากรับรู้ก็แค่ปิดหน้าจอนี้ไป

การบ่นโดยทั่วไปแล้ว 90% ของผู้ที่เราบ่นด้วยนั้น เขาไม่อยากจะฟัง เพราะแต่ละคนต่างก็มีความทุกข์เป็นของตัวเอง และทีสำคัญ ต่างคนต่างคิดว่าทุกข์ของตนนั้นสำคัญที่สุด
แล้วอย่างนี้ใครจะอยากไปฟังปัญหาของคนอื่นล่ะ

พอแล้ว เดี๋ยวมาบ่นต่อ

แนะนำน้อง

เพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งของเราเิพิ่งเปิดบล็อกเป็นของตัวเอง

เราเข้าไปอ่านแล้ว — ความคิดเขาคม ทีเดียว

อยากให้ลองเปิดเข้าไปอ่านกันดู

บล็อก

ใยเหนียวหนืดยืดหยุ่น

เรากำลังถูกกักขังอยู่ในเครือข่ายใยแมงมุม!

เราอึดอัด หนาว สับสนในใจ พยายามตะเกียกตะกายหาทางออกหลายครั้ง
และเกือบออกได้แล้ว -มีครั้งนึง เกือบทะลุออกไปได้ ใกล้ถึงแสงสว่างเบื้องหน้า..
แต่ดูเหมือนเครือข่ายนั้นมันจะฉลาดกว่าเรา เรายอมจำนนกลับมาอยู่ในวังวนสับสนเหมือนเดิมต่อไป

ถึงรู้ตัวว่าติดกับดักงี่เง่าในใยแมงมุมเหนียวหนืด ก่อนหน้านี้เรากลับเพิกเฉยต่อสถานการณ์วิกฤติของตัวเอง

แต่อยู่ๆด้วยอะไรมิทราบได้ วันนี้เราก็ตื่นจากยากล่อมประสาทที่หลอนหลอกมานาน
แล้วคิดว่า “เอาล่ะ!.. เราต้องหลุดจากที่นี่ให้ได้ซักที” 

พร้อมๆกับการตายดับ(ชั่วคราว) ของบล็อกนี้

 

 

ปัจฉิมลิขิต.น่าเศร้า ประชากรอีกมากมายที่ยังต้องทนทรมาณกับมัน ….