งานเขียนชิ้นนี้ เขียนโดย: ไอ้หมี
—————————————————————————
วันที่ห้าธันวา เด็กไร้ตา และพลุไฟ”
ณ ท้องสนามหลวง และศาลากลางจังหวัดทั่วประเทศ สิบเก้านาฬิกากว่าๆ ของค่ำคืนวันที่ห้าธันวาคม ประชาชนคนไทยล้วนพร้อมใจกันจุดเทียนชัยถวายพระพรแด่พระมหากษัตริย์ด้วยความจงรักภักดี,
โฟกัสลงมาที่สถานที่เล็กๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร คนที่นั่นกำลังตั้งใจฟังเสียงจากเครื่องรับโทรทัศน์ภายในห้องโถงโล่ง อันใช้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมทุกประเภทตั้งแต่ สนามแข่งขันกีฬา เวทีประกวดร้องเพลง รวมไปถึงร้านตัดผม แต่วันนี้พวกเขาทั้งหลายต่างยืนสำรวม สงบนิ่ง ตั้งใจอย่างยิ่งที่จะเงี่ยหูฟังว่าในโทรทัศน์นั้นมีอะไร…
เจ้าหน้าที่เริ่มเดินแจกเทียนไข ซึ่งมีกล่องนมตัดครึ่งเสียบตรงกลางเพื่อป้องกันหยดน้ำตาเทียนไม่ให้ไหลย้อยลงมาโดนมือ… ซึ่งกล่องนมเปล่าเหล่านี้อาจจะไม่จำเป็นสำหรับ “คนที่มองเห็น” แต่สำหรับเด็กตาบอดแล้ว ค่อนข้างจำเป็นมาก… แต่น่าเสียดายที่ กล่องนมเปล่าเหล่านี้ แม้จะตัดเป็นลายกนกสวยงาม แต่ก็ไม่อาจป้องกันเปลวเทียนที่อาจจะเผลอลุกไหม้เส้นผม หรือเสื้อผ้า ของเด็กๆ ได้ ถ้าเพียงแต่พวกเขาจะถือมันไว้ใกล้ตัวเอง (หรือเพื่อนๆ จนเกินไป)
เด็กหญิงฟาง ชั้น ป.1 ห้องครูอุ้ย ถามว่า วันนี้เป็นวันอะไรทำไมถึงจุดเทียน, และเมื่อเธอฟังเสียงจากโทรทัศน์ ประโยคคำถามต่อมาคือ สนามหลวงเป็นยังไง และ อีกมากมายหลายสิบคำถาม ซึ่งถ้าหากใครมีโอกาสได้อยู่กับเธอเหล่านี้ ก็จะต้องเป็น “อับดุล” ถามอะไรต้องตอบได้หมด… เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไม เด็กๆ เหล่านี้จึงไม่เคยหมดคำถามสักที… ยิ่งเราตอบคำถามไปเท่าไหร่ พวกเขาก็จะมีคำถามใหม่ที่เกิดจากคำตอบที่เราให้ไปนั่นแหละ… เสมอๆ ดังนั้นแล้ว คนตอบคำถามจึงต้องช่างอธิบายพอสมควร คำถามที่ไม่คิดว่าจะถูกถามเช่น ปูอัดเป็นยังไง มีสีอะไร? ดอกไม้ดอกนั้นสีอะไร รถเมล์หน้าตาเป็นยังไง พระเยซูหน้าตาเหมือนใคร เป็นต้น…
สักพัก ครูจึงประกาศว่า ต่อไปพวกเราจะจุดเทียนพร้อมกันแล้วนะ… เด็กๆ ต่างก็ยื่นเชิงเทียนของตัวเองออกมาให้จุดเทียน และเมื่อเสียงเพลงสรรเสริญพระบารมีดังขึ้น… เด็กๆ ไม่รอช้าที่จะร้องตามอย่างคล่องแคล่ว เสียงดังฟังชัด…
ทุกเสียงนั้นเปล่งออกมาด้วยใจ….
ในความมืดของห้องโถง มีเพียงแสงเทียนจากเด็กๆ ร้อยห้าสิบกว่าคนและเสียงเพลงที่ทุกคนพร้อมใจกันร้องถวายแด่ในหลวงของปวงชนชาวไทยนั้น ทำให้คนที่ยืนอยู่ด้วยกัน อดไม่ได้ที่จะร้องดังๆ บ้าง…
เมื่อจบกิจกรรมการจุดเทียนชัยถวายพระพรแล้ว ครูก็แจ้งว่าให้นักเรียนทุกคนขึ้นตึกนอนได้…
โทรทัศน์ยังไม่ถูกปิด…เสียงที่ดังออกมาคือ
“ต่อไปจะเป็นการจุดพลุ….”
พลุไฟที่ถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสวยงาม อลังการ… อาจตรึงคนตาดีให้จ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ได้หลายนาที…
แต่สำหรับเด็กหญิงตาบอดชั้นอนุบาล… เธอมีคำถามขณะเดินขึ้นตึกนอนว่า
“พลุเป็นยังไง มันเป็นสีอะไร มันร้อนไหม…”
และเธออาจจะมีคำถามมากกว่านี้ถ้าไม่ต้องถูกรุนหลังให้ขึ้นตึกนอนไปเสียก่อน….
“หนูอยากเห็นพลุจัง”
ประโยคไล่หลังมา ของเด็กหญิงไร้ตาคนหนึ่ง…/
