คือความหวังของสาวน้อยวัยสราญ

วันนี้เราเข้าเว็บบอร์ดอักษรฯ จุฬาฯ ไปเจอความคิดเห็นหนึ่ง  อ่านแ้ล้วถูกใจมาก มันคือสิ่งที่เราคิดอยู่เลยทีเีดียว มันเป็นข้อกล่าวอ้างของคำถามที่หลายคนรอบข้าง ต่างถาม  จี้ใจดำเราเสมอๆ

 

จากหนังสือ “เราทั้งผอง อักษรา เทวาลัย”

…ส่วนเรื่องคำตอบที่ว่า “เรียนอักษรฯ ได้อะไร” ขอคัดลอกมาให้อ่านกัน

เป็นคำตอบจากนิสิต อ.บ. รุ่น ๓๐ คนหนึ่ง คือ

หม่อมราชวงศ์รมณียฉัตร (ดิศกุล) แก้วกิริยา

 

อักษรศาสตร์….

คือภาพวาดภาพฝันอันแสนหวาน

คือความหวังของสาวน้อยวัยสราญ

คือวิมานแดนฟ้าเทวาลัย

 

เป็นผู้หญิงก็อยากเรียนอักษรศาสตร์

อยากได้ชื่อว่าเก่งกาจในสมัย

เรียนไปแล้วจะออกมาทำอะไร

หยุดหัวใจยั้งไว้ไม่ให้คิด

 

จวบจนเวลาผันผ่าน

สาวน้อยถึงกาลเป็นบัณฑิต

ต้องออกเผชิญโลกโชคชีวิต

จึงได้สตินั่งพินิจพิจารณา

 

เรากำลังจะก้าวไปทิศไหน

มีอะไรอีกที่เราต้องค้นหา

อะไรบ้างที่เรานั้นได้มา

นอกเหนือจากปริญญาหนึ่งใบ

 

ณ จุดนี้ที่หัวใจเพิ่งได้พบ

สรรพความรู้ครันครบที่เราได้

คือพื้นฐานโครงเคร่าอันแกร่งไกร

เพื่อเราก้าวต่อไปอย่างเต็มคน

 

ทุกวิชาลับปัญญาให้เราคิด

รู้จักถูกรู้จักผิดแยกเหตุผล

ใช้สมองตรองตรึกนึกแก้กล

มองปัญหาตั้งแต่ต้นจนถึงปลาย

 

เราอาจจะเป็นนักภาษาศาสตร์

หรือเราอาจทำราชการ…งานค้าขาย

เป็นครู..เป็นเลขาฯ….เป็นเจ้านาย

เป็นทุกอย่างที่เราหมายได้ทั้งนั้น

 

จากอักษรฯ เส้นทางที่ข้างหน้า

จะเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวากลับหลังหัน

ทุกอย่างขึ้นกับสมองตรองให้ทัน

และความขยันแปรออกเป็นผลงาน

 

อักษรศาสตร์…….

ก็ยังเป็นภาพวาดอันแสนหวาน

ก็ยังคือความหวังอลังการ

ของผู้ปรารถนาพื้นฐานภายใน

 

จากคุณ : Flowery [ 16 มี.ค. 52 21:24:18 ]

รูปแบบ

เมื่อวานไปสอบมา เหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก
เราทำข้อสอบปรนัยได้เรื่อยๆ(ปล่อยไหลน่ะ) แต่พอถึงส่วนของย่อความ-เรียงความ ก็ต้องมาตั้งสมาธิ นึกถึงตอนที่ตัวเองเขียนบล็อก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฟืดดด….. ให้ออกซิเจนไหลเข้าสู่กระแสเลือดไปเลี้ยงสมอง ก่อนหน้านี้เราเข้าใจผิด คิดว่าส่วนของการย่อความนั้น เขียนอย่างไรก็ได้ แค่เอาใจความสำคัญในเนื้อหามาได้ก็พอ เราจึงไม่หนักใจมากนัก
แต่เมื่อวานตอนนั่งกินข้าวเที่ยง เพื่อนเราที่อยู่โรงเรียนอื่นสองคนนั่งติวรูปแบบการเขียนย่อความอย่างตั้งอกตั้งใจ รูปแบบที่ว่านั่นคือการขึ้นหัวของย่อความ เป็นต้นว่า ย่อความเรื่อง…ของ…คัดจาก….หน้า….. ซึ่งอันนี้เป็นแค่ตัวอย่างหนึ่งเท่านั้น ยังมีรูปแบบอื่นๆเช่น นำมากจากพระบรมราโชวาทก็ต้องอีกแบบ ยาวมากๆ
เราสงสัย
“ต้องเป๊ะด้วยหรอ?”
“เออสิ! แค่เค้าเห็นว่ารูปแบบผิด เค้าก็กาหัวข้อสอบแล้วนะ”
“เหวอออออ จริงอ่ะ ทำไมเค้าทำงั้นวะ เน้นรูปแบบไม่เน้นเนื้องาน *%$&#”
เราหงุดหงิดมาก แต่ก็เหลืออีกไม่กี่นาทีแล้ว จำเป็นต้องขอยืมมาส่องดูสักหน่อย อย่างน้อยก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้า เห้อ ~ แล้วอย่างนี้จะเขียนเรียงความไปรอดไหม

ตัดฉากมาที่ห้องสอบ
ณัฐกานต์มีเวลาเหลือ 30 นาทีเท่านั้น สำหรับการเขียนเรียงความที่หัวข้อเ้ข้าใจยากเหลือเกิน ไม่ไหวล่ะ! ถ้ามัวแต่มานั่งตีความว่าเขาอยากให้เราสื่ออะไร ก็คงจะหมดเวลาพอดี เราจึงด้นสด ตามสไตล์เซอเรียลริสม์(ไม่ใช่แล้ว- -) ไปๆมาๆ ก็เขียนไม่จบอยู่ดี ถึงขั้นว่า เขียนยังไม่ทันจบประโยค กรรมการคุมสอบก็บอกว่า หมดเวลา วางปากกา มิฉะนั้นจะถือว่าทุจริต
เอิ่ม จบไปแบบนั้น เราไม่สบายใจเลยจริงๆ

เขียนบล็อกนี่ง่ายกว่าเยอะ