โปลิโอpolitics

(ชื่อเรื่องมาจากคำพูดในหนังสือของ วินทร์ เลียววารินทร์)

บางคนอาจมองว่าปัญหาการเมืองสร่างซาลงไปแล้ว และใกล้จะคลี่คลายแล้ว  ส่งผลให้คนเริ่มไม่ใส่ใจที่จะติดตามผลเท่าไร

ส่วนตัวเรา  อยู่ๆก็นิ่งคิดว่า ถ้าเกิดต้องเขียนเรียงความแบบเป็นเรื่องเป็นราวจริงๆละก็ เราจะเขียนได้ไหม  เลยลองตั้งหัวข้อเรียงความและลงมือเขียนด้วยตัวเอง  ออกแนว ถามเองตอบเอง
ได้หัวข้อว่า” ความเป็นไปได้ในการสมานฉันท์”

เราเขียนอย่างเมามันไปได้สักพัก ก็เริ่มเกิดข้อกังขาเกี่ยวกับแนวคิดของตัวเอง  เรามั่นใจได้อย่างไรว่าแนวคิดจะถูกต้อง  ทั้งต้นตอของปัญหาที่เราวิเคราะห์ และทางออกของประเทศไทยที่เราเขียนลงไป  เราคิดถูกแล้วหรือ?
เพื่อความมั่นใจ เราจึงเปิดคอม(หาเรื่องเล่นเนตนี่เอง) เข้าเว็บ onopen และพยายามอ่านอ่านอ่าน บทความวิเคราห์การเมือง เปล่า ไม่ได้น่าเบื่อเลย  แต่น่าตกใจมากกว่าว่า ในมุมมองบางอย่างที่เราเลือกจะปฏิเสธ อย่างเช่นอมาตยาธิปไตย แต่นักเขียนหรืออาจารย์บางคน กลับใส่ใจและตั้งคำถามกับระบบนี้ 

ว่ามัน ดี หรือ ไม่ดี

แทนที่จะเพิ่มความเข้าใจในทางการเมืองการปกครองให้กับเรา กลับยิ่งเพิ่มความสับสนงงงวย เหมือนถูกข่าวสารข้อมูลสะบัดสมองไปทางโน้นทางนี้ตลอดเวลา
เพราะแนวคิดเก่าที่เคยยึดมั่น ตีกับข้อมูลน่าเชื่อถือใหม่ๆ และยากที่จะปรับรับกันได้ทันที

คำถามที่เรา (และอีกหลายๆคน) ถามกับตัวเอง และไม่สามรถถามคนอื่นได้-เพราะไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น คำถามคือ 

อะไร คือความจริง

หรือว่าความจริงไม่มีอยู่จริงเลยจริงๆ

และเพราะคำถามที่ไม่มีคำตอบอย่างนี้ละมั้ง  สมานฉันท์ จึงเห็นเป็นเพียงตัวอักษรลางๆ