บันทึกบ่ายวันอาทิตย์:ขอบคุณปัจจุบัน

ตอนกลางคืน ตั้งใจไว้ว่าจะลุกขึ้นมาปฏิวัติบ้านที่รกรุงรัง ให้สะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนเมื่อตอนที่แม่อยู่

อันที่จริงเรารักความสะอาด   แต่ในขณะเดียวกันก็รักความสบาย (ขี้เกียจทำ ว่างั้นเถอะ)..

วันนี้ เราก็ฮึดสู้ออกแรงทำความสะอาดบ้าน
ในโอกาสที่เป็นวันหยุด คิดว่าจะทำทั้งหมดเลย
แต่พอเห็นกองหนังสือที่ไม่เป็นระเบียบ ก็จัดการเสียก่อน  มันเป็นงานที่เหนื่อยมากๆ
ท้ายสุด ก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอไปทำอย่างอื่นแล้ว  เพราะเทียวแบกหนังสือไปมาหลายรอบ เอาจากตู้นั้นไปไว้ตู้โน้น เพื่อจัดหมวดหมู่หนังสือ

ระหว่างนั่งหอบแฮ่กๆ-ก็พบว่า เรามีหนังสือมากเกินไป
หมายถึง มีมาก แต่ไม่ค่อยได้อ่าน 

อาจจะอ้างเรื่องไม่มีเวลาก็ได้

การที่รื้อค้น จัดหมวดหมู่ ทำให้เราได้พบปะหนังสือที่เคยชื่นชอบเมื่อนานมาแล้ว อย่างเช่นนายขนมต้ม,เด็กกระป๋อง,แม่มด,หลุม,เมื่อคุณตาคุณยายยังเด็ก,บ้านเล็กในป่าใหญ่,โต๊ะโตะจัง และผองเพื่อนเมื่อวัยเยาว์รายอื่นๆอีกมาก  พอมองสำรวจตัวเองในวันนี้ แนวหนังสือที่เราอ่านเปลี่ยนไปมาก จากวัยเด็กอ่านหนังสือแนวมองชีวิตอย่างเรียบง่าย ตอนนี้กลายเป็นอ่านหนังสือหนักสมองและบ้างก็มองโลกแง่ร้าย -

ก็เป็นไปตามกาล :]

แล้วยังเจอหนังสือที่แม่เคยซื้อ  แต่ตอนนั้นเราไม่อ่าน เพราะว่าดูไม่น่าสนุก อย่างไอแวนโฮ นิทานชาดก รักแท้ ฯลฯ  หนังสือเหล่านี้เป็นหนังสือที่ดีมาก แต่เราเพิ่งรู้ค่าก็เมื่อโตขนาดนี้แล้ว 

ก็ดีใจที่มีหนังสือหายากเหล่านี้มาอยู่ในมือ (บางเล่มพิมพ์เมื่อ10ปีที่แล้วและไม่ได้เห็นในร้านหนังสืออีก)

—————————————–

นั่งพักท่ามกลางความร้อนเดือนเมษาฯ วันท้องฟ้าโปร่งใส เหงื่อเราไหลละเลียบแผ่นหลัง

เราคิดเพลินๆว่า เกลียดวันนี้ไม่ได้หมายความว่าเกลียดตลอดไป– ความคิดคนเปลี่ยนไปตามกาลเสมอ 

อะไรในวันนี้ ที่เรายังไม่ค่อยชอบใจ ไม่ค่อยจะชื่นชมมันนัก แต่จำเป็นต้องตัดสินใจเลือกสิ่งนั้น

ก็ไม่แน่ว่า ในอนาคตข้างหน้า มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เรารักจนถอนตัวไม่ขึ้นก็ได้

หากเป็นเช่นนั้น ตัวเราในอนาคตจะต้องหวนระลึกมาขอบคุณในการตัดสินใจของตัวเราเองในปัจจุบันอย่างแน่นอน