เราไม่ผิด
คุณไม่ผิด
สองคนแค่คิดไม่ตรงกัน..
เราแค่ไม่ควรบ่น
เพราะสิ่งที่เรากังวล
อาจเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญกับใครๆ
จุดมุ่งหมายมันต่าง
ติเตียนกันบ้าง
แต่ไม่ต้องเชื่อหมด
จริงไหม?
วันนี้เราเลือกแล้ว
หากเหน็ดเหนื่อย
ไม่เป็นไร
เพราะสุดท้าย
ยังไง”เราก็เลือกเอง”
เลิกสอนกัน แล้วหันหน้าไปทำสิ่งที่เลือกแล้วดีกว่า
อย่างน้อยก็อยู่บนฐานความเชื่อที่ว่า
ทำทุกอย่างได้ดีที่สุดแล้ว
เรียนอักษรไปทำอะไร?
เป็นคำถามที่ตอบยาก โดยเฉพาะเอกปรัชญาที่เราสนใจยิ่งแล้วใหญ่
เขาบอกว่ามันเป็นวิชาฟุ่มเฟือย คือไม่ระบุชี้ชัดเป็นวิชาชีพ เรียนไปตอบไม่ได้ว่าจะไปใช้อะไร
แต่สิ่งที่ได้รับจากการเรียน ก็คือระบบการคิด
เพราะปรัชญาเป็นผลิตผลจากการใช้ความคิด ของ”มนุษย์” ทุกยุคสมัย
เป็นศาสตร์ที่แรกเริ่มกรุยทางมาพร้อมกับวิทยาศาสตร์
…
เราเคยคิดว่าชอบความเป็นวิทยาศาสตร์ แต่ด้วยความที่เรา ไม่ชอบการทดลอง
ในขั้นถัดมา ปรัชญาจึงเป็นแสงสว่างที่สองที่เบนสายตาเราไปจับจ้อง
หากขาดปรัชญา-วิทยาศาสตร์
ไม่เกิดการตั้งคำถาม ไม่เกิดความรู้สึกอยากค้นหาคำตอบให้กับอะไรสักอย่าง
ชีวิตดำเนินไปเรื่อยๆ เหมือนโปรโตซัว
มนุษย์จะมีสมองใหญ่ไปทำไม ในเมื่อจะใช้มันแค่ไม่กี่เปอเซนต์
ขอใช้ความคิดให้มากๆสักหน่อยเถอะ
ในเมื่อเราสังเคราะห์ด้วยแสงเพื่อสร้างอาหารเองไม่ได้
เพราะ”ตะหมอง”มีไว้ใช้
หลังเลิกเรียน
นั่งรถเมล์แดงกลับบ้าน เหมือนเดิม ทุกวัน
มองไปด้านขวา -รางรถไฟ
หันกลับมา หลับตา นิ่งคิด
สภาพในหัว ยุ่งเหยิงไปด้วยคำชุดหนึ่ง
“โอเน็ต -GAT- PAT- อักษร- นิเทศ- นิติ- จะสอบได้หรอ?- สอบตรง- ขี้เกียจ- อ่านหนังสือ- เรียนพิเศษ- แข่งขัน- อดหลับอดนอน – กลัวผิดหวัง- เงิน!-ความมั่นคง-ความสนุก-ต้องเลือก? – เหนื่อย-เบื่อ-หน่าย”
ลืมตา
หันกลับไปมองทางรถไฟ
รถไฟมันจะไปไกลขนาดไหนกัน..
–
แบกเป้ โดดลงมาจากรถเมล์
ฉึบ ฉับ ฉึบ ฉับ ฉึบ ฉับ
ก้มลงมองเท้าตัวเองอย่างสับสน
ปึง! ปิดประตูบ้านแล้วนั่งคิด ก่อนตัดสินใจ
—–
หนึ่งทุ่ม ยืนอยู่ในสถานีรถไฟตรงข้ามโรงพยาบาลวิภาวดี
สวมเสื้อยืด แบกเป้ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า และ..เงิน..
นี่เราจะไปไหน?
ไม่รู้ – ก็แค่อยากจะ “หนี”
เช้าเกือบสาย
มองไปนอกหน้าต่างรถไฟ ทิวทัศน์ธรรมชาติที่เชียงใหม่นี่สวยดีจริงๆ!
ลืมตาขึ้น
นั่งอยู่ในรถเมล์แดง ใกล้ถึงบ้าน
ปัดความคิดฟุ้งซ่านเมื่อครู่ออกไป ยังไงเราก็ต้องเรียนอยู่ดี
หนี ไม่พ้นหรอก
วันนี้ไปงานจุฬาวิชาการมา
คิดว่า ได้เปิดหูเปิดตา เผื่อสมองจะเปิดโล่งขึ้น
พอที่จะสามารถตอบได้ว่าอยากเรียนอะไรต่อในระดับมหาวิทยาลัย
เอาแค่ความอยาก…นะ
คือความต้องการส่วนตัวล้วนๆ
เพราะที่แล้วมาไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรกับชาวบ้านชาวช่องเขา ยังหน้ามึน งงๆกับตัวเอง
หลังจากไปแล้ว สมองเหมือนมันบีบๆคลายๆ (ยังกะลำไส้)
ความตั้งใจเดิมที่สั่นๆคลอนๆอยู่แล้ว ตอนนี้พังครืน–ทลายลงมาไม่เป็นท่า
ตอนแรกเราคิดว่า การไปงานครั้งนี้ล้มเหลวอย่างแรง เพราะแทนที่ไปแล้วให้มีแรงผลักให้อยากเรียนมากขึ้น กลับกลายเป็นการทำลายภาพฝันของตัวเองซะยับเยิน ทำเอาเดินต่อไปไม่ถูก เหมือนอยู่ๆมีคนปิดไฟที่มันก็ริบหรี่อยู่แล้ว
..
กลับบ้าน คิดๆไป-
คำว่า
นิเทศ
ก็มาลอยอยู่เต็มหัวซะแล้ว !!!!
ไม่เคยคิดฝันอ่ะ
หน้าหนาวมาเยือน ชักเริ่มรู้สึกเย็นๆ
และยิ่งเขียนอะไรอยู่คนเดียวอย่างนี้ ก็ยิ่งเหงา ความหนาวดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเป็นอีกเท่าตัว
ตอนนี้ก็เลยโอนย้ายถิ่น(ชั่วคราว) ไปป้อนงานเขียนในกรุ๊ปอมาต6
เขียนอะไรเคร่งๆมานาน ตอนนี้ไปร่วมจับมือกับมาร์กเปาและทิพย์ ผลิตข่าวgossipแวดวงอมาตขึ้นมา
เป็นเรื่องใกล้ตัว และเขียนง่าย เหมือนนินทาเพื่อน
แต่เป็นการนินทาแบบ “กระซิบออกลำโพง” ฮาๆ
หายหนาวแล้วก็จะกลับมา
เรากลับมาเล่นคอมฯเครื่องเก่า
เนื่องจากการทำงานของมันเชื่องช้ามาก โดยปกติจึงไม่อยากสุงสิงกับมันเท่าไรนัก
พอมาเปิดงานเขียนเก่าๆที่ตัวเองเคยเขียนเอาไว้ ทั้งที่เคยเอาลงบล็อกและที่ซุกไว้อ่านคนเดียว
ก็พบว่า มันน่าสนใจดี น่าสนใจตรงที่เวลาเราอ่าน กลับไม่คิดว่าตัวเองเขียน
จำได้มันก็จำได้อยู่แล้ว ว่าเคยเขียน
แต่สรรพสำเนียง การร้อยเรียงคำ เล่าออกมาเป็นเรื่อง เรารู้สึกไม่คุ้นเคย
เป็นเรา แต่เราในเงาของอดีต..
อย่างกับว่า การใช้ภาษาเราจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เดาเอาเองว่า มันจะเปลี่ยนไปไม่สิ้นสุด ตอนท้ายๆอาจกลายเป็นอ่านแล้วเข้าใจอยู่คนเดียว
กลับเข้าเรื่อง -เมื่อเราทยอยอ่าน ความเรียงนั้นไม่เท่าไหร่ แต่จำพวกเรื่องสั้น หรือบทละครที่เคยเขียนส่งครูนี่สิ
มันแปลก แปลกที่ว่าเราคิดมาได้ยังไง ถึงแม้ที่สุดแล้วจะไม่เข้าตากรรมการ ด้วยแนวคิดที่ดูทื่อๆ(ตามสไตล์เรา)มันไม่ค่อยเหมาะจะไปเขียนอะไรสนุกๆ อย่างบทละครได้
แต่อ่านเองแล้วมันชอบว่ะ ฮ่าๆ
จะสังเกตได้ว่า เราไม่เคยลงเรื่องสั้นของตัวเองเลย ทั้งๆทีเขียนไว้บ้าง(ยอมรับจริงๆ)
เพราะว่าไม่มีความมั่นใจ ไม่เคยเขียนแล้วครูถูกใจสักที แต่มาถึงจุดนี้แล้ว เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเขียนอะไรเดิมๆจนเบื่อซะเอง
มันก็คงใกล้ถึงเวลาแล้วล่ะ เรื่องสั้น
นักการเมืองกับดารา ต่างกันตรงไหน
ถ้าคนเชียร์ไม่ได้ศึกษาปัญหาอย่างถ่องแท้ แต่เชียร์เพราะ”คลั่งไคล้ไหลหลง”
มองถึงวีซีดี เราไม่คิดว่า การดูวีซีดีจะทำให้คนฉุกคิดได้แล้วเปลี่ยนฝ่าย
แต่มันเหมือนเป็นการตอกย้ำความแค้นต่อฝ่ายตรงข้ามมากกว่า
ความเป็นไปได้น้อยมากที่ นปก. หรือพันธมิตร จะสลับขั้วความคิดเมื่อได้ดูวีซีดีของอีกฝ่าย
มีแต่จะยิ่งแค้น แค้น แค้น และด่าว่าอีกฝ่าย – ตอแหล
ตอนนี้อุดมการณ์ทางการเมือง ไม่ได้ตั้งอยู่บนเหตุและผลเสียแล้ว (หรือความจริง ก็ไม่มีเหตุผลตั้งแต่แรกเริ่มระบอบการปกครอง)
กลายเป็น ลัทธิอันงมงาย
ฆ่ากันตายเพราะไม่ยอมรับ”ความเชื่อ”ของกันและกัน
การเมืองควรเป็นเรื่องของประชาชน ใครบางคนบอกเอาไว้
แต่ ณ ตอนนี้ ใครพูดเรื่องการเมืองถือว่าอันตราย และต้องคอยระวังคำพูดคำจาของตัวเองให้ดี เพราะหากไปพูดกระทบใจ ขัดแย้งกับใครแถวนั้นเข้า เรื่องมันอาจใหญ่โต เริ่มตั้งแต่เถียงกันน้ำลายแตกฟองจนถึงขั้นเลือดสาดกระเซ็น
การเมืองไทย
เป็นประชาธิปไตยบนเส้นขนานจริงๆ
วารสารหนังสือใต้ดิน หนังสือที่พูดถึงแวดวงวรรณกรรมโลก
เป็นหนังสือที่เราชื่นชอบ บางบทความอาจหนักไป จนม่อยหลับคาหน้ากระดาษ
แต่ให้เนื้อหาสาระที่อัดแน่น ดีจริงๆ! ด้วยราคาแสนคุ้ม
ดีซะจนเราปลื้ม และฝันหวานว่าถ้ามีโอกาสผลิตหนังสือดีๆอย่างงี้ คงปลื้มตายเลย
รักแรกพบ เราเจอกันครั้งแรกที่บีทูเอส
เล่มที่ 12 หน้าปกสีฟ้าทั่วทั้งปก รวมทั้งการออกแบบที่เรียบแต่แสนสะดุดตา ทำให้เราหยิบฉวยมาลูบๆคลำๆ
พอเปิดหน้าปกก็อึ้งทึ่ง ในความ”เจ๋ง”ของหนังสือกึ่งวารสารเล่มนี้
เล่มที่ 12พูดถึง รหัสคดี หรือวรรณกรรมแนวสืบสวน
หลังจากที่ซื้อกลับบ้านไป ในช่วงเวลานั้นที่อ่าน กลับรู้สึกอยากอ่านหนังสือแนวสืบสวนขึ้นมาทันที!
และต่อจากเล่มนั้นก็ซื้อเล่ม 13 14 ต่อมาทันที แถมวกกลับไปซื้อเล่มก่อนหน้า อย่างฉบับ”บีท เจเนอเรชั่น” หรือวรรณกรรมบีทที่เราอ่านแล้ว สนใจเอามากๆ อยากจะหามาอ่านสักเล่ม โดยเฉพาะเน้ก-ลั้นช์ แต่ท่าทาง ยังไม่มีคนแปลป็นภาษาไทย
ก็แย่หน่อยนะ
เรียกได้ว่าวารสารหนังสือใต้ดิน เป็นประตูบานยักษ์ที่เปิดสู่ความรู้ในวงการหนังสือที่แสนมากมายมหาศาล ที่คนตัวเล็ก เด็กหัดเดินอย่างเรา สมควรแก่การก้าวเข้าไปสัมผัสยิ่ง!
ปล. ไอ้หมี กรุณาส่งเรื่องมาให้ลงซะที รอคอยน้านนานแล้ว
เบื่อ
คำคำนี้ปรากฏบ่อยมากในความคิดของเรา และถ้าเข้าใจไม่ผิดทุกคนก็คงเป็นเช่นเดียวกัน
เราเป็นคนทำอะไรได้ไม่นาน ทำๆเลิกๆ ตื่นเต้นเร้าใจระยะแรก และไม่นานความเบื่อหน่ายก็ค่อยโจมตีเข้ามา เกาะกุมใจให้อ่อนล้าและเลิกราไปในที่สุด
แต่บางกิจกรรมในชีวิต เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้. อยากเลิกแค่ไหน กรอบสังคมก็บอกว่า”เห้ย ไม่ได้! ต้องทำ” อย่างเช่นที่เห็นชัดคือ
“การศึกษาขั้นพื้นฐาน” เราทำติดต่อมาตั้งกี่ปีแล้ว?
จำได้ว่าตอนเด็กๆ บ่นออดแอดไม่ยอมไปโรงเรียนทุกเช้า เพราะ”เบื่อ” พยายามทำให้ตัวเองไม่ต้องไปโรงเรียนให้ได้ (บางคนอาจชอบไปโรงเรียน แต่ตอนนั้นเราไม่เลย ทั้งๆที่การเรียนวัยประถมก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร)
แต่ทุกวันนี้การไปโรงเรียนไม่ค่อยระคายเคืองต่อความรู้สึกเราเท่าไหร่
รู้แต่ว่า วันนี้ไปเรียน ก็ อาบน้ำ กินข้าว ไปนั่งในห้องเย็นๆหลายชั่วโมง แล้วก็กลับบ้าน
ก็มีแค่นั้น เรื่องปกติ
แม้แต่การเรียนพิเศษบางอย่าง
ช่วงแรกตื่นเต้น ช่วงกลางเริ่มหย่อนยาน -โอดครวญทุกครั้งที่ต้องไป
แต่เหมือนว่า พอมันเลยจุดจุดหนึ่งไปแล้ว
ทุกอย่างก็กลายเป็น ธรรมดา เราทำได้สบายมาก
และบางครั้งอาจเลยเถิดกลายเป็นว่าหากขาดไป คงรู้สึกโหวงเหวงหรือโหยหา
ความเบื่อ มีมาเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง
คงให้เลือกระหว่าง จะไปต่อ หรือออกจากสนามดี..
