เป็นภาระหรือทรัพย์สิน

ขูดเค้นออกจากสมุดบันทึกที่เคยขีดเขียนทิ้งเอาไว้
—-

เราเคยคิดกลัวการเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ
กลัวว่า ทุกอย่างที่กำลังทุ่มเท
ที่แท้อยู่ในหมอกเงาแห่งความ”หลง”
ใช่.. หลง ที่เป็นกิเลส

อาจถึงเวลาแล้วที่จิตใจเรา ต้องฮึกเหิมฟันฝ่าภารกิจนี้ไปให้ได้
ละวางสัมภาระอันไร้ค่าของชีวิต
แล้วเดินต่อไปอย่างสบายตัวกว่าเดิม

สัมภาระไร้ค่า เป็นเหมือนไวรัสร้าย เข้าไปทำลายระบบความคิดของเรา โดยเฉพาะความคิดในเชิงตรรกะ
นับวันก็ค่อยๆ ชะลอการทำงานของสมอง จนวันนึงอาจหยุดนิ่งไป
เรากลายเป็นคนที่เมินหน้าหนีความจริง
ความจริง ที่จะทำให้ผิดหวัง

แต่การถอดถอนหรือปล่อยวางนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เหมือนพยายามเด็ดปลิงออกจากร่างกาย สุดท้ายก็มีแผลเกิดขึ้นอยู่ดี

ทว่า หากร่างกายยังสามารถฝืนทำงานหนักสาหัสได้
จิตใจเราก็ควรทานทนเรื่องบางเรื่องได้เช่นกัน

.
.
.
แต่คิดอีกที
มันจำเป็นจริงหรือ ที่เราจะต้องทรมาณตัวเองอย่างนั้นเพียงเพราะกลัวเสียเวลาในชีวิตไป

ชาร์ลส ดาร์วิน กล่าวไว้ว่า

คนที่รู้สึกเสียดายเวลาแค่ชั่วโมงเดียว คงไม่สามารถค้นพบคุณค่าของชีวิตได้

กลางสี่แยก

ในบางครั้ง การที่คนเราเลือกทางเดินให้ตัวเองไม่ได้ไม่ใช่เพราะ การสิ้นไร้แล้วซึ่งหนทาง
แต่อาจเป็นเพราะ ทางเดินนั้นมีหลากหลายจนเราสับสน
กลอกตามองซ้ายทีขวาที ในหัวมีแต่คำถาม คำถามที่ไร้คำตอบ

ทางนั้น ดีกว่าทางนี้หรือไม่
แล้วทางไหนล่ะ ดีที่สุด?

ถามโดยไม่คิดให้สุดกระบวนความ สุดท้ายคำตอบละลายไปกับสายลม และบางคราว คำตอบก็จมดิ่งลงไปในเรื่องไร้สาระอื่นของชีวิต

ผ่านไปเป็นปี หรืออีกหลายปี
ยังพบว่า
เราไม่ได้ก้าวล่วงออกมาจากจุดเดิมเลยแม้แต่น้อย
เพราะติดอยู่ในอาการ กลัวผิดหวัง

บางครั้งอาจสติแตกจนต้องทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ยินยอมให้กระแสธารแห่งกาลเวลาไหลเอื่อยเฉื่อยผ่านร่างไป

ความกลัวไม่เคยเหือดหาย
และมันทำให้ร่างกายเป็นอัมพาต

———————————————–

บันทึกประจำวัน
วันที่ 16 เดือนสิงหาคม 51 วันเสาร์
ก่อนถึงบ้าน แวะท๊อปเกษตร เดินเข้าร้านซีเอ็ดบุ๊ก โดยจุดประสงค์เริ่มแรกคือการไปซื้อหนังสือชีวะเล่ม 3
และท่องไว้แน่วแน่ตั้งแต่เดินเข้าร้าน
“เรามาซื้อชีวะเท่านั้น .. ๆ ๆ ๆ”
ด้วยว่าสภาวะการเงินปัจจุบันนี้ ไม่ค่อยดีนัก

แต่เมื่อสายตา (ไม่รักดี) เหลือบไปเห็นหน้าปกอะเดย์ ฉบับที่96
สมองไม่ทันได้ไตร่ตรองอย่างลึกซึ้ง มือก็เอื้อมไปหยิบมาไว้ครอบครอง

“ไม่ ไม่ ไม่ ที่บ้านยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่านนะ! มีเหตุผลหน่อยสิ”
เราคุมสติให้นิ่ง

……..

เดินออกมาจากร้าน ในถุงมีหนังสือชีวะตามที่วางแผนไว้
และอะเดย์ฉบับที่ 96

เรื่องแบบนี้ ห้ามได้ที่ไหนล่ะ!

a day ฉบับนี้ ถูกใจเรามาก (พอๆกับฉบับphotographer)
เป็นเรื่องที่ เราก็สงสัยว่าทำไมเขาไม่เคยทำมาก่อน
ฉบับ”วิทยาศาสตร์”
แต่อย่าเพิ่งอ้าปากหาว ด้วยความที่เป็นอะเดย์ ก็สามารถทำให้ทุกเรื่องน่าสนใจ
สังเกตได้ตั้งแต่หน้าปกที่เอาตุล วงอพาร์ตเม้นคุณป้า มาแต่งตัวเป็นนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง แอ๊กท่าพิลึกกึกกือ (และเพราะเขา เราจึงซื้อเล่มนี้มา ทั้งที่ตอนแรกเราไม่รู้ชัดว่าเมนคอร์สเล่มนี้คืออะไร) ภายในเล่ม เท่าที่เราเปิดผ่านๆ ก็รู้สึกได้ว่า มันน่าอ่านมากมากมากมากมากมากมาก

โฆษณา เพราะชอบเป็นการส่วนตัว

ตอไม้

ยืนหยัดสู้แดดเที่ยงที่สาดเปรี้ยงลงมาอาบไล้ลำตัวซีกขวา

ยืนเป็นเวลานานจนคิดภาพตัวเองว่ากลายเป็นมนุษย์ทูโทน – ซีกขวาดำเกรียมข้างเดียว คงจะดูพิลึก

แต่ยังไงก็ต้องทน .
เพื่อนบางคนอดไม่ได้ บ่นพึมพำด้วยความหน่าย

ครูฝึกเข้าใจดี ว่าพวกเราคิดอะไรกันอยู่
ท่ามกลางอากาศร้อน ทุกคนอดทนยืนนิ่ง
แต่แม้กายจะนิ่งสงบ ใจกลับไม่นิ่งพอ สมองยังคิดโน่นคิดนี่จนว้าวุ่น

ครูฝึกพูด ระหว่างเดินผ่านกลางกองร้อย

“ให้คิดซะ.. ว่าตัวเองเป็นแค่ตอไม้ ไม่มีวิญญาณ ไม่รู้สึกถึงความร้อน”

เราฟัง และจดจำเข้าสมองทันที

เห็นด้วยยิ่ง

และไม่ว่าจะเจอเรื่องทุกข์ร้อนเรื่องใด

ถ้าสามารถคิดว่าตัวเองเป็นแค่ตอไม้ได้ -ก็น่าจะดี
แต่เรายังไม่เป็นมืออาชีพขนาดนั้น!

เดินหน้า-ถอยหลัง

มันมีหลายครั้งที่เรา-ตัดสินใจเดินทางไปตามเส้นทางสายหนึ่งๆ..ย่างก้าวที่เดินไปนั้น ผ่านทั้งระยะทางและกาลเวลาอันยาวนาน

และก็หลายครั้ง ที่อยู่ๆก็หยุดการก้าวเท้าลง ยืนนิ่งงันอยู่อย่างนั้น.. เริ่มสับสนและหวั่นไหว

เผลอเหลียวมองกลับไปด้านหลัง สายตามองทอดไปตามเส้นทางที่เดินผ่านมา

แทบมองไม่เห็นจุดเริ่มต้นแล้ว..

อยู่ๆเราก็อยากเดินกลับเสียดื้อๆ!

(เราควรเดินกลับไปจุดเริ่มต้นเพื่อเลือกเส้นทางใหม่ หรือฝืนเดินต่อไปข้างหน้าโดยมีอะไรค้างคาอยู่ในอก?)

หรืออันที่จริง การดื้อดึงเดินต่อไป  ที่แท้แล้วมันคือการถอยหลังโดยไม่รู้ตัว!?!?