สัมพันธภาพ(2)

 ”สัมพันธภาพเล่นงาน”

————————–

ในตอนนี้

เรายินยอมจะก้าวลงหลุมกับดักแห่ง”สัมพันธภาพ” 

เราปล่อยให้โซ่ล่องหนเหล่านั้นค่อยๆพันเกี่ยวร่างกาย ด้วยความเต็มใจและปิติ

มีแต่เพียงสิ่งเดียวที่เราหวาดกลัว คือ.

เมื่อวันคืนแห่งความสุขผ่านพ้น โซ่นั้นจะรึงรัดร่างกายจนเจ็บปวดทรมาณ และก็พบว่าสายเกินไปแล้วที่จะแก้ไข

หรือต่อให้หลบลี้หลีกหนีออกมาจากมันพ้น ก็ไม่วายเกิดแผลเป็นให้เห็นอยู่ดาษดื่น และมันจะคอยหลอนหลอก แม้นว่าคืนวันจะผ่านไปอีกนาน แสนนานแค่ไหนก็ตาม

 

และนั่นคือสาเหตุ

ที่เรากลัว”ความสัมพันธ์”

 

: เขียนขึ้น วันที่ 30 ก.ค. 2551 ขณะเรียน วิชาชีววิทยา (คาบสอง)

และมีการแก้ไขบางคำจากต้นฉบับเดิม

ไม่ตั้งใจ(จริงจริ๊งงง)

รูปเหล่านี้ วาดโดย UNO (นามแฝง)

พอดีวันนี้เรางกไปหน่อย ไม่ยอมแบ่งขนม จึงขอไถ่โทษโดยการเอารูปมาลงให้

UNO บอกว่ารูปที่สองนั้น ไม่ได้ตั้งใจวาดเท่าไหร่  บอกอีกด้วยว่ามันเละ!

เราบอก”นั้นขอนะ” 

เธอก็ให้มาอย่างง่ายดาย. :]

เมื่อความคิดเปลี่ยนขั้ว

อยู่ๆ ก็เริ่มประหลาดใจในตัวเอง

เมื่อตอนม.ต้น เราเคยเป็นคนยังไง? วันนี้เปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือ

เรื่องบางเรื่อง ยังคงสถานะ”ดี” ตามธรรมดาของมันอยู่ ซึ่งเราก็พอใจที่จะไม่เปลี่ยนมัน

แต่ทัศนคติที่มีต่อโลก เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน รวมถึงกระบวนการคิด ก็ถูกเปลี่ยนแผงใหม่หมดทั้งชุด

เราเคยหลงใหลในความเป็นวิทยาศาสตร์ .. นั่นไม่ใช่เรื่องผิด แต่อยู่ๆ ความคลั่งวิทยาศาสตร์ก็เหือดหายไปจากชีวิตเรา! นั่งย้อนคิดทบทวนตัวเอง ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน .. อะไรกันทำให้เราเปลี่ยน

เมื่อก่อน เราไม่เชื่อเรื่อง”วัยหัวเลี้ยวหัวต่อ” ที่ผู้ใหญ่เขาชอบพูดกัน เพราะเราคิดว่า

คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนความคิดไปเพียงแค่ในระยะเวลาสั้นๆ(ในวัยที่ว่านั้น) ได้อย่างไร – ดูมันเป็นไปได้ยากเนื่องจากมันฉับพลันเกินไป

แต่เมื่อได้ค้นคว้าไปในตัวเอง ก็พบว่า ในระยะเวลาตอนนั้นที่เรา”กำลังเปลี่ยน”มันเกิดแค่ช่วงสั้นๆ ช่วงมอสาม ขึ้นมอสี่
ช่วงนั้น.

เพลงที่ฟังก็เปลี่ยนไป หนังสือที่อ่านก็เปลี่ยนไป(มากๆ) ระบบชีวิตประจำวันก็เปลี่ยนไป

เราไม่กล้าฟันธงว่าเหล่านั้นเป็นสิ่งที่”ดีกว่า”เดิม แต่รู้ตัวเองว่า เราชอบให้มันเปลี่ยนไปจริงๆ

เมื่อรู้ด้วยตัวเอง เข้าใจลึกซึ้งกว่าเดิม ในประโยคที่ว่า “กาลเวลาเปลี่ยนคน”

มันไม่ผิด ในลักษณะความเป็นปัจเจก เราไม่ควรต่อว่าใคร ว่าเขานั้นเปลี่ยน. เพราะนั่นเป็นความสุขที่คนจะพึงมี

แต่ยืนยันว่า เราเปลี่ยนไปมากจริงๆ.
ศิลปะ-สิ่งที่เราเคยหมางเมิน เพียงเพราะเป็นวิชาที่เราทำงานได้แย่ จนฉุดเกรดเฉลี่ยลง
ทุกวันนี้ เราใส่ใจมัน แทบจะทุกเวลา

‘รงค์ วงษ์สวรรค์ กล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์ Beat on,Beat in,Beat out ในวารสารหนังสือใต้ดิน ฉบับที่ 11 ตอนหนึ่งว่า.

“(…)เพราะเราก็หลั่งไหลอยู่ในขบวนการนั้น(กล่าวถึง ฮิปปี้) ขณะที่นักเรียนไทยเขาไม่สนใจกันเลย ไม่มีปรากฏเลย นักเรียนไทย ลูกเศรษฐีหรือนักเรียนทุนนี่ไม่สนใจเลย เขาตั้งหน้าตั้งตาจะเรียนเพื่อให้จบ เราจึงมีนักเรียนที่เรียนเก่งแต่ไม่มีส่วนร่วมกับสังคม ทุกคนหวังจะใช้ทุนให้หมด เราถึงบอกว่าเมืองไทยโชคร้ายที่มีดอกเตอร์มากมายเดินสะดุดกันล้มลงตาย แต่ดอกเตอร์ส่วนมากไม่เข้าใจมนุษย์ ทั้งที่เรื่องอื่นเขาเข้าใจหมดเลย ตั้งแต่ดวงดาวถึงพระอาทิตย์ แม่งหยิบพระอาทิตย์มาเล่นได้เหมือนเล่นกับโยนี แต่ไม่เข้าใจคนที่เดินบนถนน.”

เราเห็นด้วย อย่างแรง

คุกชื่อ”อิสระ”

เรามักเกิดความคิดว่า อยากต่อต้านทุกสิ่งที่พยายามบังคับให้เราเป็น

คือ ไม่ชอบความรู้สึกเหมือนถูกจูงจมูกเพราะเหตุนี้ เราจึงมักมีความสนใจที่แตกต่างกับคนอื่น ถ้าใครชอบอะไรมากๆ เราจะ”หนี” ไปชอบสิ่งอื่น เราไม่ชอบให้ตัวเองรู้สึกเหมือนทำตามใคร

ทัศนคติของเราต่อโลก คืออยากใช้ชีวิตแบบนักเขียน อยู่แบบสันโดษ แม้อุดมการณ์กินไม่ได้แต่ก็เท่
เพราะอะไรเราจึงคิดเช่นนั้น? อาจเป็นเพราะ นั่นเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ในคนวัยเรา เค้าไม่ค่อยอยากเป็นกัน ..
ใช่-มันต้องมีบ้างแหละ คนที่คิดเหมือนเรา แต่เราเชื่อว่า น้อยมาก เมื่อเทียบกับวัยรุ่นส่วนใหญ่

แต่ที่แล้วมา
เราเข้าใจผิดหรือไม่.. ?

ทั้งๆที่เราหนี แต่ก็เหมือนมีกำแพงมาบังไว้
กำแพงของความ “อยากต่าง”

มันทำให้เรา ไม่เคยเปนตัวเองได้จริงสักที

ยิ่งทำตัวถอยห่าง ก็เหมือนหนีตัวตนของตัวเองออกไปทุกที ทุกที.

มีเพลงๆหนึ่ง ซึ่งเรารู้สึกว่า ตรงกับความคิดเราในตอนนี้มากๆ
“คิดแตกต่าง อาจฝืนเกินไป จนบางครั้งอยากกลับไป ค้นหาตัวเอง”

คล้ายพวกอินดี้จอมปลอม ที่บอกว่า
ความคิดตัวเองหลุดพ้นและเป็นอิสระจากกระแสทั้งหลายแล้ว
หารู้ไม่.. พวกเขาเองก็ถูกมอมเมาด้วย”กระแส”ความอยากแตกต่าง อยู่นั่นเอง

———————————————————–

เมื่อวานไปงานหนังสือมา และเนื่องจากคราวนี้ไปแบบไม่มีสปอนเซอร์(พ่อ)สนับสนุน ก็เลยต้องมองหนังสือบางเล่มอย่างตาละห้อย

แล้วเดินไปซื้อหนังสือมือสองและหนังสือค้างสต็อกแทน  ราคาลดเยอะ บางเล่มก็ครึ่งราคาเลย

เราว่าคุ้มนะ ถึงแม้เราจะชื่นใจเสมอเมื่อมือได้สัมผัสหน้าปกใหม่เอี่ยมอ่องของหนังสือบางเล่ม แต่แม่เรายังบอกว่า “เราอ่านตัวหนังสือ ไม่ได้อ่านความใหม่ของมัน”  ใช่.. และยิ่งในสภาพเศรษฐกิจแบบนี้แล้ว  ยิ่งถูก ยิ่งดี!

สัมพันธภาพ

    บางทีเราไม่ชอบความสัมพันธ์

เพราะมันเป็นโซ่ตรวนล่องหน คอยร้อยรัดตัวเราให้ผูกติดกับคนอื่นๆ

โดยเฉพาะความสัมพันธ์แบบ”คนพิเศษ” นั้นยิ่งเป็นการผูกมัดที่หนาแน่น

น่าอึดอัด-สำหรับเรา

    ..บางทีเราไม่ชอบความสันโดษ

มันเหงาอย่างโหดร้าย เหมือนเราเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ตัวตนในคนหมู่มาก

แม้พยายามทำใจให้ยิ้มรับในความสุขสันโดษที่ได้รับ

แต่ก็มิอาจหลอกตัวเองได้ว่ามนุษย์เรานั้น

เป็นสัตว์สังคม!

 

สรุปแล้ว  คนเราต้องการอะไร? จากความสัมพันธ์ทั้งหลายในชีวิต

บ้านที่แท้

 

เห็นแล้วคิดถึงสุราษฎร์
แม้บรรยากาศอาจเหนือจริง!

มองแล้วใจรู้สึกเหงา(ทั้งที่ในภาพแดดออกจ้าขนาดนั้น)

แต่เพราะว่า..ดูแล้วนึกถึง
“ยาย”
ขึ้นมา
ความรู้สึกภายในก็สั่นไหว
คิดถึงทุกสิ่งที่เคยสัมผัสผ่านมา ทั้งทางกายและทางจิต
ประสบการณ์แต่ตอนตัวเล็กๆ ที่เคยอิงแอบแนบชิดกับบ้านหลังนี้มาเนิ่นนาน

และมันก็ยิ่งทวีความเหงา พอย้อนดูตัวเราในปัจจุบัน..

เนื้อ หนัง

เรื่องที่เราจะนำมาพูดนี้ เป็นเรื่องที่ค่อนข้างเข้าใจยาก เพราะฉะนั้นโปรดเตรียมทำใจไว้เลย (หัวเราะแหยๆ)
เปล่า.. เราไม่ได้ดูถูกสติปัญญาคนอื่น ตรงกันข้าม เรากลับคิดจะขิดตะขวงใจตัวเองว่า นี่เราคิดมากเกินไปหรือเปล่า สงสัยจะว่างเกินไปถึงมาคิดเรื่องเนิร์ดๆแบบนี้

กลับเข้าเรื่อง อย่าเพิ่งเข้าใจผิดคิดเลยเถิดว่าเราจะมาชวนคุยเรื่องวิทยาศาสตร์หรือการเมือง แต่แท้จริงมันคือเรื่องใกล้ๆตัวเรานี่แหละ ไร้สาระ.. แต่ก็เข้าใจยากอยู่

เราสงสัยว่า ทำไมเวลาที่ดูหนังหรือฟังเพลง ต้องพยายามผูกโยง หาความสัมพันธ์จากเนื้อเพลงหรือเนื้อเรื่องในหนัง มาเกี่ยวข้องกับชีวิตของตัวเราเอง เราเชื่ออยู่ลึกๆว่า พฤติกรรมนี้คงไม่เป็นเฉพาะเราแต่คนอื่นๆก็มีพฤติกรรมพิลึกพิลั่นนี้ด้วย(หรือเปล่า?)
จากประสบการณ์จริง -เราเคยดูหนัง แล้วคิดว่า เห้ย เหมือนชีวิตเราเลย ทั้งๆที่จริงๆน่ะ ไอที่ว่าตรงกับชีวิตมันก็แค่เศษเสี้ยวของหนังด้วยซ้ำ แต่นี่ไง คนเรามันคิดเข้าข้างตัวเอง คิดเหมือนว่าเขาจะมาสร้างหนังเพื่อเชิดชูประวัติเราอย่างนั้นแหละ
แล้วถ้าคิดดูให้ดี คนที่สร้างหนังหรือแต่งเพลงนี่เป็นใครล่ะ เขาก็คือ “คน” เหมือนเรานี่แหละ และคงมีปัญหาชีวิตไม่ต่างจากเรา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรัก เกลียด โกรธ ริษยา ก็มีหมด อย่ายึดว่าเนื้อเรื่องของหนังนั้นจะเอาเป็นแกนกลางของการดำเนินชีวิตได้เสมอไป
เราไม่เชื่อในหนังไปทุกเรื่องหรอก แต่ก็มีบ้างที่เคลิ้มไปกับมายา แม้แต่ตอนนี้ก็ยังติดค้างหลงเหลืออยู่
แค่เล็กน้อยเท่านั้น!
เวลาผ่านไปก็พอจะมองเห็นความจริงข้อนี้ได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวหรือเปล่านะ แต่ความคิดที่เราคิดได้นี้ มันดันไปตรงกับข้อความบนรองเท้าคอนเวิร์สรุ่นฉลอง100 ปีคู่หนึ่ง ที่ออกแบบโดย คุณโดม สุขวงศ์ แห่งหอภาพยนต์แห่งชาติ
ข้อความนั้นเขียนว่า “In film we trust อย่าเชื่อเพราะเห็นว่าเป็นหนัง”
พูดจริงๆ ตอนแรกสุดเราเห็นแล้วเราก็ไม่เข้าใจเลยว่าเขาพูดถึงในแง่ไหน แม้แต่ตอนนี้ก็ไม่เข้าใจชัดเจน
แต่เอาเถอะ ข้อความนั้นมันเหมาะเหม็งกับเรื่องราวของเราในวันนี้พอดี เลยเอารูปมาให้ดู

แต่ถ้าบางคน ผูกโยงกับเรื่องโดยหาข้อคิดหรือแนวคิดแปลกใหม่จากหนัง-คิด”อย่างสร้างสรรค์” เราว่าก็เป็นเรื่องดีนะ!