ดินสอ ปากกา

วันนึง ที่ครูปูพูดว่า พวกเรานี่ก็แปลกเนอะ  ตอนเด็กๆ อยากใช้ปากกา โตมาดันอยากใช้ดินสอ

 ทำให้คิดไปว่า คงเป็น จิตใต้สำนึก  สะท้อนถึงเรื่องอื่นๆในชีวิต  ตอนเด็กๆจะทำอะไร ก็ดูไม่มีน้ำหนัก ไม่ถาวร  ทำอะไรผิดๆ ก็ลบออกได้โดยง่าย    แต่เพราะมันไม่มีน้ำหนักเลยเป็นความคับแค้นใจ ว่าอยากเป็นผู้ใหญ่สักที จะได้มีสิทธิ์มีเสียง ในการตัดสินใจ

 พอโตขึ้นมา  การกระทำต่างๆของตัวเอง  แน่นอนว่ามีผลอย่างมาก  บางอย่างที่เสียหาย พ่อแม่ก็มารับแทนไม่ได้    เพราะเป็นการกระทำที่ติดแน่นทนนาน ยากที่จะลบออก  ถึงลบได้  ก็มีรอยลิขวิดเปื้อนเป็นปื้ด เป็นรอยตำหนิ เหมือนการใช้ปากกา  พอรู้อย่างงี้ เลยอยากกลับไปเป็นเด็ก  คงดีกว่าถ้าชีวิต จะผ่อนคลายลงกว่านี้ เหมือนเด็กอนุบาล ที่คิดแต่เรื่องการละเล่น

ข่าวกีฬาสี(21ธ.ค.) ฝ่ายศิลป์

  เนื่องจากยังไม่มีการแข่งขันกีฬา  เรื่องสำคัญๆวันนี้  (วันศุกร์)  คงหนีไม่พ้น แวดวงของฝ่ายศิลป์ ที่เฝ้าทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง   บ้างก็เคร่งเครียด  บ้างก็เริงร่า   แต่ละสีจะพบอุปสรรคอะไร ไปดูกันดีกว่า !!

เริ่มต้นกันที่สีแดง  มีอะไรคืบหน้า  ข่าวล่าสุดพบว่า ได้ทำการร่างแบบรูปมังกรด้วยดินสอลงไปบนฉากหลังหลัก เป็นที่เรียบร้อยแล้ว  และหัวหน้าฝ่ายศิลป์”เอิงเดอ” ดูจะภูมิใจมากที่งานคืบหน้ามาถึงขนาดนี้  แม่คนนี้ชอบมาที่ฝ่ายศิลป์สีเหลืองแล้วหัวเราะอย่างดูถูกดูแคลน - - 

    

โดยงานนี้มีครูเบียร์ผู้ช่ำชองการวาดรูปมาช่วยวาดด้วย ร่วมกับเด็กม.1 ชั้นเซียน  อย่างเป้  และหัวหน้าฝ่ายศิลป์ที่มีดีกรีได้รับรางวัลที่หนึ่ง ออกแบบปกหนังสือ”หยุดโลกร้อน”    สีแดงนี่น่ากลัวจริงๆ เต็มไปด้วยศิลปิน 

 

ที่พิเศษกว่าสีอื่นคือ เป็นสีที่เสร็จงานในวันนี้เร็วที่สุด    ไม่ต้องรอครูมาไล่

สำหรับสีแดงนั้น แม่สี”บัว”  ดูจะเอาใจใส่ฝ่ายศิลป์มาก  ถึงกับมานั่งเฝ้าทำงานเลยทีเดียว

ต่อมาคือสีน้ำเงิน  พบอุปสรรคใหญ่  เนื่องจากเมื่อวานฝ่ายศิลป์ได้ทำการต่อกระดาษลังมากมายเชื่อมกันเป็นแผ่นขนาดใหญ่  ใหญ่จนเราใจหาย  ว่ามันอลังการเหลือเกิน  แต่ๆๆ  วันนี้ต้องทำการรื้อออกแล้วทำใหม่หมด  แหล่งข่าวบอกว่า  เพราะมันพับเก็บไม่ได้  และหนักมหาศาล !     เท่าที่เห็นวันนี้  คือมีการทาสีขาวรองพื้นไปบนกระดาษลัง 

                               

ในตอนเช้าบางวัน เราจะเห็นพ่อสี”ยอช”แบกลังมาเป็นปึกๆ     นี่คงเป็นผลงานรีไซเคิลกระดาษลังครั้งใหญ่ของสีน้ำเงิน

 สีเหลือง  สีสุดท้าย ไม่ได้ลำเอียงที่เอามาไว้ท้ายสุด 

ก่อนหน้านี้เหมือนว่าจะต้องระบายสีกันสักที แต่เพราะมันมีขนาดเล็กเกินกว่าที่คิด  เลยต้องเบิกงบเพิ่มเพื่อขยายขนาด..   หัวหน้าฝ่ายศิลป์มาร์ก ยังคงมีอารมณ์เริงร่าต่อไป  ทำงานอย่างมีความสุข  ระบายสีด้วยลูกกลิ้ง  ดูแล้วน่าสนุก  ขนาดแม่สี”ทิพย์”ยังมาขอแจม ครูโอ๋มาช่วยทำตกแต่งเพิ่มเติม   เหงื่อหยดไปหลายเม็ดเลยก็ว่าได้   

  

บางทีเอิงเดอจากสีแดงก็มาช่วยเหลือบ้าง ยังไงก็เพื่อนกัน ช่วยกันไป เพื่อหน้าตาของรุ่น6  จะได้ดูเป็นมืออาชีพที่สุด

มาร์กทุ่มเทมาก  เพราะขนาดตอนนี้ (3ทุ่มกว่า) มาร์กยังอยู่ที่บ้านแม่สี”ทิพย์”  เพื่อทำงานศิลป์ต่อไป

 

ไหนๆก็ไหนๆ  เปิดเผยกันไปเลย

สีแดง  – มีฉากสามฉาก ฉากหลักเป็นมังกร  ดูในแบบสวยมาก  ฝีมือ เอิงเดอ  กับเป้

สีน้ำเงิน -  เค้าว่ากันว่า เป็นฉากพระแม่ธรณีบีบมวยผม (โอ้ววว  สุดยอด)  รู้สึกจะทาบทามพี่จุ๊กมาวาด

สีเหลือง – พระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง มาร์กเปาคุมงานทั้งหมด

——————————–

สิ่งที่น่าสนใจครั้งหน้า

-ตารางแข่งกีฬาสี ใครเจอะใคร นัดไหนสำคัญๆ

-จุดเด่นของแต่ละสี   สีไหนเจ๋งยังไง เดี๋ยวรู้กัน

-ดาวเด่นเชียร์ลีดเดอร์(จะมีไม๊น้อ)

สีเหลือง

ไม่ได้ทำงานอะไรมากมาย  แต่เพราะเวลาส่วนใหญ่ หมดไปกับงานกีฬาสีเลยค่อนข้างอึดอัด  ขยับตัวไม่ได้ค่อยได้ อยากข้ามมาตึก3 เร็วๆ ก็ทำไม่ได้

ตัวเองไม่มีปัญหาเท่าไหร่ แต่เห็นใจเพื่อนอ่ะ ที่เป็นพวกฝ่ายศิลป์ กับแม่สี  งานยุ่งน่าดู  ต้องเตรียมใจรับความผิดพลาด  แถมยังมาชนกับสอบกลางภาค  เยอะแยะมากมาย   ปวดกบาลตายเลย

   สำหรับสีเหลือง  เนื่องจากถูกตั้งให้เป็นสีโหล่โดยไม่เต็มใจ  แถมดูเหมือนว่าสีแดงกับน้ำเงินรุมหัวกลั่นแกล้งกัน    นึกแล้วมันก็ท้อใจ

ทอยส์ สะตอรี่

เมื่อวันเสาร์เราเปิดทีวีดู เจอเรื่องToys story2   นั่งดูไปเหมือนได้ย้อนวัย  เพราะตอนเด็กเราชอบเรื่องนี้มาก (ภาคแรก)   จำได้ว่าเมื่อก่อนเปิดดูหลายรอบ  อาจไม่ถึงสิบรอบ แต่เป็นหนังที่เราดูบ่อยมากเมื่อเทียบกับเรื่องอื่น(พอๆกับโรโบค๊อป)   หนังจะเกี่ยวกับเรื่องราวของของเล่น  ที่มีเจ้าของชื่อแอนดี้  ของเล่นพวกนี้มีชีวิต และมันมีความเป็นเพื่อนกัน แล้วตัวละครที่เราชอบก็คือนายอำเภอวู๊ดดี้ ที่เป็นตุ๊กตาคาวบอย 

วู้ดดี้เวลาถูกดึงเชือกข้างหลังแล้วจะพูดว่า”มี งูอยู่ในรองเท้าบู๊ตชั้นน”

ส่วนก้านก็ชอบบัซไลท์เยียร์ อยู่ในกองทัพสตาร์คอมมานด์  บัซชอบพูดว่า “สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น”

ตัวละครสองตัวนี้ถือเป็นตัวเอกของเรื่องเลย   เท่ทั้งคู่  แต่คนละแนว

 ทอยสตอรี่ภาคสองเนี่ย ฮามากๆ  เราดูแล้วขำขี้แตกอ่ะ อาจจะว่าเราติงต๊องก็ได้  แต่มันสนุกจริงๆ   ลองหามาดูนะ : ] อาจจะติดใจ

เรื่องรักน้อยนิดมหาศาล

 เมื่อวันก่อน เราเพิ่งได้ดูหนังเรื่อง”รักน้อยนิดมหาศาล” หรือชื่อภาษาอังกฤษว่า “Last life in the universe”

หนังเรื่องนี้มีมานานพอสมควรแล้ว  และตอนนั้นที่หนังออกมาใหม่ๆ เราไม่คิดจะสนใจด้วยซ้ำ  เพราะดูจากชื่อเรื่องประกอบกับหน้าปกสีชมพูหวานแหวว  คิดว่าเป็นหนังรักแสนหวานจนเลี่ยน     แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าไม่ใช่เลย  หนังเรื่องนี้มีอะไรให้ต้องคิด(มาก)   ประทับใจในคำพูดของตัวละคร  ในฉากหนึ่ง  

เมื่อเค็นจิถามน้อยว่า “เศร้าเหรอ?”

น้อยตอบว่า”- – -.มีใครบ้างล่ะที่ไม่เศร้า.- – -” 

ประโยคนี้ ถ้าฟังผ่านๆไปอาจดูว่าธรรมดา แต่เพราะตัวหนังทำให้เรารู้สึกสะดุด  และฉุกคิดว่า  เออ..  จริงด้วยนะ    ทุกคนก็เศร้าทั้งนั้นแหละ  แต่ต่างคนต่างคิดไปว่าคนอื่นมีความสุขดี มีแต่เราที่ทุกข์  จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย  ตรงจุดนี้  แม้จะเป็นประโยคที่ดูหดหู่ แต่มันทำให้เรายิ้มได้ เพราะ  “ใครๆเขาก็เศร้ากันทั้งนั้นแหละ” รู้สึกมีเพื่อนร่วมเศร้าอยู่อีกมากมายในโลกใบนี้

สาเหตุที่เราเกิดสนอกสนใจจนต้องออกไปค้นหาหนังเรื่องนี้มาดู ก็เพราะเราได้อ่านหนังสือของปราบดา หยุ่น  ซึ่งก็คือบทหนังเรื่องนี้นั่นเอง  อ่านแล้วรู้สึกอยากดูหนัง อยากเห็นภาพ ที่”เป็นเอก”จะจินตนาการแล้วถ่ายทอดออกมา ว่าเป็นอย่างไร  

ลองดู