บันทึกการสนทนา

    ขณะที่เราเล่นเนตยามราตรีใกล้จะรุ่ง  ทุกอย่างเงียบสงัดมีเพียงเสียงแป้นพิมพ์ดังกุกกักไม่เป็นจังหวะ  ซึ่งเป็นเสียงที่เราพิมพ์คุยเล่น(msn)กับน้องชายชื่อ”ก้าน” เราสองอยู่ห่างกันแสนไกล ห่างไปหนึ่งฟากประตู

   เราคงติดลมไปหน่อย  ด้วยความที่ยังไม่อยากเลิกเล่นเนต  เราเลยเปิดบันทึกสนทนาของmsnขึ้นมาอ่านเล่นอย่างสบายอารมณ์  เหมือนทุกครั้งที่เคยทำ  เรามักจะเปิดดูบันทึกที่เราคุยกับคนสำคัญๆ  เคยสำคัญ  หรือเพิ่งมาสำคัญขณะนี้

    เราพบความจริงที่ว่า- – -  ในบันทึกการสนทนาแต่ละอันนั้น  คำพูดเราแต่ละประโยคช่างดูโง่เง่าเหลือเกิน  และบางครั้งก็พูดมาก พูดต่อยหอยเกินไป  ไร้สาระมาก บางครั้งก็ไม่รู้ตัวว่าจะมีใครรำคาญ   อีกฝ่ายเขาก็จะตอบ “อืม” “อ่านะ” “เหรอ”  “อ่อ”   แล้วก็เงียบไปนาน

       เราในขณะนี้ที่ทำตัวเสมือนผู้ชมดูออกเลยว่า นี่เป็นบทสทนาที่จืดชืดน่าเบื่อ น่ารำคาญมาก  (รำคาญตัวเอง)

     แต่ตอนที่เรากำลังคุยอยู่  เรากลับไม่รู้ตัวเองเลย!  ช่างน่าอาย

       ทีนี้  ทุกคนลองไปทำดู  ลองไปเปิดอ่านบันทึกการสนทนา  อาจจะรู้สึกอะไรอย่างนี้บ้างก็ได้  อาจเหมือนกำลังมองกล้องวงจรปิด คอยจับผิดพฤติกรรมตัวเอง